kinderwens

Al eens eerder logde ik zijdelings dat het feit dat we na onze dochter geen kinderen hebben gekregen/gaan krijgen nooit onze bedoeling is geweest.
Ik heb altijd de droom van een gezin met drie kinderen gehad, mijn man had het altijd over twee. Natuurlijk denk je er wel eens aan dat het wel eens niet zou kunnen lukken, maar dan dacht ik meer aan geen kinderen, nooit is het idee van één kind in me opgekomen.
Toen ik zwanger was van F kreeg ik last van bekkeninstabiliteit, die na de geboorte maar langzaam overging, ook kreeg ik een postnatale depressie en had F heel veel krampjes en ontpopte zich in een heuse huilbaby (al dan niet in wisselwerking met mijn gesteldheid).
De periode na de geboorte van onze dochter werd er één van worsteling, pijn, slapeloosheid en (hoe kan het uitblijven)huwelijksproblemen. Voor ons alledrie was dit een hele nare periode, waarin de zon maar heel langzaam weer begon te schijnen. Gevochten hebben we om er weer bovenop te komen, soms met de moed der wanhoop, 3 stappen vooruit, weer twee terug, dat werk..
Na ongeveer 1,5 jaar gingen we een weekend weg met zijn drieën, dit was een zonovergoten paasweekend, en om de één of andere reden moest ik hardop lachen, iets wat ik, realiseerde ik me op dat moment, al 1,5 jaar niet had gedaan! Mijn lach, de aanstekelijke lach waar ik in familie en vriendenkring om bekend stond was terug in mijn leven, en is vanaf dat moment nooit meer lang weggeweest!
Om al deze redenen durven we het niet meer, nog een kindje krijgen, we zijn bang voor de pijn, de depressie, en willen onszelf onze dochter, en een eventuele nieuw kindje dit niet aan doen, met ook nog het risico dat deze keer onze relatie het niet overleefd. We hebben ons ook wel op de hoogte gesteld van andere behandelingen, en vooral op het gebied van postnatale depressies zijn er wel ontwikkelingen, maar feit blijft gewoon dat we (en dan met name mijn man) het risico niet willen en daarom ook niet kunnen nemen.
Afgelopen jaren hebben in het teken gestaan van genieten van elkaar, het verwerken van het verlies van onze droom, en het stabiliseren van onze relatie en de personen in ons kleine gezin van drie.
Maar nu dan? Er blijft een lege plek in onze harten, ons huis, en ons gezin. Bij mij kwamen al snel de woorden adoptie en pleegzorg naar boven borrelen, mijn man kostte dit iets meer tijd. Hij was bang dat hij niet genoeg van een kind kan houden dat niet zijn biologische kind is. Door ervaringen, de (puber)dochter van vrienden die regelmatig bij ons haar heil kwam zoeken wanneer het thuis niet meer ging, de zoons van een (manloze)vriendin die hem soms opzoeken voor “mannendingen”, ons neefje en nichtje die hier regelmatig zijn, begint hem te dagen dat hij hoewel anders, toch ook iets kan voelen voor “andermans” kinderen.
Een paar maanden geleden begon ik voorzichtig over weekendpleegzorg tegen hem, maar dan pas over (nu nog) een jaar, wanneer mijn opleiding klaar is, want daar zit ook nog een uitgebreide cursus aan vast. Mijn man reageerde positief, en ik stelde voor om lente 2011 eens te gaan kijken op een voorlichtingsavond, van de pleegzorg instelling alhier. In voorbereiding hierop heb ik wat informatie gezocht en wat websites naar mijn man gemaild, waar ik weinig reactie op kreeg. De laatste week was hij in gedachten, ik laat hem dan meestal maar een beetje, hij komt vanzelf wel, als ik hem maar de ruimte geef. Dus van de week op een avond raakten we in gesprek, en wat schertst mijn verbazing: “Waarom zouden we eigenlijk alleen voor de weekenden gaan met een pleegkind?”vraagt hij me. Nou goed om een lang verhaal kort te maken, we gaan volgende week naar een voorlichtingsbijeenkomst, en wanneer het dan allemaal gaat zoals we het nu in ons hoofd hebben, dan gaan we begin volgend jaar de cursus doen, en dan kunnen we gaan wachten op een “match” voor langdurige pleegzorg.
In de loop van dit jaar kunnen we dan mooi nog een aantal practische zaken regelen, zoals een vliering bouwen, kamers intern verhuizen etc.
En zo vlug als het hier staat is het allemaal niet hoor, we zijn goed geïnformeerd, en hebben er ook uitgebreid met onze dochter en vrienden en familiekring over gesproken, natuurlijk zijn er altijd nog wat onzekere factoren, en zoals ik op het www heb gelezen gaat het bij pleegzorg zelden zoals gepland, dus we zullen het allemaal wel zien! Het zal geen makkie worden maar zolang ik geen depressie heb, kunnen we samen een heleboel aan! (en de kans op een niet hormonale depressie is niet groter of kleiner als bij ieder ander)

Wat live gezongen muziek met je kan doen

Gisteren gingen we naar Ahoy, Vrienden van Amstel live.
Dit muziekspektakel, waar we vorig jaar voor het eerst heen gingen heeft een bijzondere betekenis voor me.
Toen ik 7 jaar geleden, een maand of drie na de geboorte van F. een postnatale depressie had, en een instabiel bekken, zag ik op TV. een eerdere editie van dit spektakel. Ik keek ernaar en vond zelfs op televisie de sfeer geweldig. We zagen toen onder andere Alain Clark met zijn vader optreden met dit geweldige nummer:

Toen tijdens dit lied gingen bij mij de sluizen open, mijn gevoelige jonge moeder hart was geraakt door de liefde die uit dit lied sprak.
Na het beluisteren van dit nummer hadden wij het erover ook eens naar de vrienden van Amstel te gaan, dat leek ons geweldig! Brak en gammel als ik toen was sloeg de sfeer ineens helemaal om bij mij, en vroeg ik me vertwijfeld af of ik ooit nog zo lang kon staan/zitten op in de arena of op klapstoeltjes. Ook vroeg ik me af of ik ooit dochter wel zolang bij een ander zou durven later, en of ik ooit wel weer in mensenmassa's zou durven. Sindsdien is er veel ten goede veranderd gelukkig!
Toen we vorig jaar voor het eerst met een groep vrienden erheen gingen (op ons innitiatief) heb ik geweldig genoten! Dit jaar trad Alain Clark weer op(vorig jaar niet), en als surprise kwam zijn vader bij het derde liedje ook het podium op! Meteen werd ik teruggegooid in de tijd, en het besef dat ik er nu gewoon stond, gelukkig was, dat ik alles had waar ik toen weinig hoop op had, overspoelde me! Ik stond daar ineens enorm te huilen, met mijn lieverd naast me die wel ongeveer het idee had waarover het ging, dus die mij eens stevig vast pakte, en zelf ook wat weg moest slikken. Poeh nu ik het schrijf, en op de achtergrond het liedje aan heb, schieten de tranen me weer in mijn ogen. Prachtig dat muziek dat met je kan doen, en prachtig dat ik iemand naast me had staan die het begreep.
Volgend jaar voor ons weer VVAL!

jajaja

Jajajajajarig Vanochtend erg verwend door mijn lievies, een liedje, veel knuffels en kusjes, kaartjes voor De Kast, een hartslaghorloge, en een boek dat ik graag wilde hebben Wow ze wisten weer precies waar ik een jarig gevoel van kreeg!
Vanavond lekker bbq-en met familie en vrienden, ik heb er zin in!

Alles uit de kast

We schrijven het jaar 1999...
Een man, we noemen hem J. en een vrouw, we noemen haar Zonnetje...
Haha nee ok, ik zal jullie een verhaal vertellen over mijn prille verkering met J.
Ik was 21 jaar J. was 30. We kenden elkaar al jaren via de kerk, wederzijdse vrienden etc. maar altijd op afstand. Van de een op de andere dag was dat anders, zagen we elkaar opeens staan, liefde op het 1000ste gezicht zeg maar.
Na een week of 3 kwam het er dan van, we hadden onze eerste date, we zijn samen een hele dag op stap geweest, en hebben heel veel gepraat, en aan het eind van de dag gezoend
De dag erna had ik avonddienst op mijn stage, ik zweefde wat te vroeg over het centraal station, en liep natuurlijk maar aan 1 ding te denken, al zwevend kwam ik in de free record shop terecht, en dacht aan de muziek die J. en ik gemeen bleken te hebben. We vonden allebei de friese groep De Kast leuk, en hoe toepasselijk hadden ze net een nieuwe single uit , “In de wolken” heette het.
Natuurlijk kocht ik het en liet het als een cadeautje inpakken.
’s Avonds kwam J. mij ophalen van mijn stage, ik wist het cadeautje in mijn tas, maar twijfelde om het te geven, we waren nog maar 1 dag bij elkaar, en was dat niet te opdringerig, te serieus?
Echter toen J. een plat vierkant pakje op mijn schoot legde aarzelde ik niet meer en gaf hem mijn pakje. We kregen beide kippenvel toen er in beide pakjes hetzelfde singeltje bleek te zitten.
En zo werd “In de wolken” ons nummer.



Dit liedje is en blijft heel bijzonder voor ons.
Later kwam daar nog een lied bij, J. is niet zo open over zijn gevoelens, en zeker niet in die eerste tijd, maar door het lied "Raak" steeds weer voor me te zingen kon hij me zijn gevoelens voor mij heel duidelijk maken.
Hij schreef het refrein op een kaartje toen we een maand verkering hadden, en toen al heel zeker van elkaar waren:
Je bent de hemel en de aarde
de zon de sterren en de maan
de mooiste en de liefste
hartstochtelijk, spontaan,
ik laat je nooit,
nee nooit,
ik laat je nooit meer gaan!
Op zijn verzoek werd dit lied gedraaid bij ons huwelijk, toen we samen de kerk in kwamen lopen.(8 jaar en twee dagen geleden)



We gingen naar een concert van De Kast in paradiso, en hadden kaartjes voor het gelredome, maar moesten na uren rond Arnhem in de file te hebben gestaan, weer omkeren naar huis.
Een tijd is het stil geweest rond de Kast, solo projecten etc. Maar nu zijn ze (alweer een tijdje) bij elkaar en brengen deze maand een nieuwe cd uit. 1 single daarvan hebben ze al uitgebracht, en op dit punt in ons leven is het weer zo herkenbaar/toepasselijk. Helende liefde, precies zo als we het ervaren bij elkaar, "jij bent de beste therapie voor mij"



De Kast bestaat dit jaar 20 jaar, en doet nu een jubileumtoer, drie keer raden wat ik als vervroegd verjaardags kado kreeg :-) De lieverd kon het niet meer geheim houden toen de kaartjes van de week in de bus kwamen. 23 oktober gaat onze dochter uit logeren, en gaan wij uit eten en naar De Kast, ik kijk er nu al naar uit!