Orde van de dag

Okeeee, na zo’n heftige log, met zulke prettige reacties, vind ik het altijd weer moeilijk om een nieuwe log te schrijven. Over tot de orde van de dag zeg maar..

Nou de orde van deze dag is dat ik nu al voor de zevende dag op rij aan het werk ben, en dat ik nu ik even een rustig moment heb, besloten heb dat ik geen puf meer heb in papierwerk/verslaglegging etc. maar dat ik eens even een logje schrijf.
Over een paar uurtjes ben ik vrij, en ga dan even lekker op de bank hangen met mijn gezinnetje. F. huilde vannochtend dat ik bij haar moest blijven, en ik was zelf ook niet blij! Lang leve de roosteraar, die zo goed diensten over de maand kan verdelen! Morgen ben ik 1 hele dag vrij en dan mag ik er weer 4, toptoptop! Ik schijn haar maar niet wijs te kunnen maken dat mijn vaste aanvraag geen vrije dag is maar een schooldag pfffft.
Nou goed, met dat lekkere lentezonnetje is het allemaal beter vol te houden.

Over Lente gesproken, we zijn begonnen met het binnen zaaien van het een en ander, om het binnenkort buiten in een grote bak te zetten, andere dingen zaaien we in de loop van de maanden zo in de bak, en we kopen wat plantjes, we hopen tomaten, komkommer, courchette uien, knoflook, radijsjes, aardbeien, verschillende kruiden, verschillende plukslasooren, en verschillende bloemen te zien groeien/bloeien, en proeven.(nou ja, de bloemen gaan we dus niet proeven)
Vorig jaar zijn we zo’n beetje begonnen in potten, en mijn man heeft nu van wat planken/balkjes en worteldoek een grote bak gemaakt, die we in vakjes delen. De aardbeitjes gaan in hangbakken aan de schutting, en de kruiden ook, dat is al een aantal jaar zo trouwens. Het is een beetje een hype geloof ik, je hoort overal over “de makkelijke moestuin” en “square feet” tuinnieren, zoiets doen wij ook, maar dan eigenwijs op geheel eigen wijze. Niet omdat het een hype is, maar omdat het leuk is om onze dochter te leren dat niet alles uit de fabriek/supermarkt komt (en we zijn gaandeweg ook zelf best enthousiast geworden)
Gedurende dit jaar zal ik wel eens wat foto’s plaatsen, als het tenminste wat wordt.

Over de andere hype waar ik aan meedoe, en zere duimen aan over hield zal ik binnenkort eens schrijven, als ik wat verder ben, en wanneer ik er foto’s van heb.

kinderwens

Al eens eerder logde ik zijdelings dat het feit dat we na onze dochter geen kinderen hebben gekregen/gaan krijgen nooit onze bedoeling is geweest.
Ik heb altijd de droom van een gezin met drie kinderen gehad, mijn man had het altijd over twee. Natuurlijk denk je er wel eens aan dat het wel eens niet zou kunnen lukken, maar dan dacht ik meer aan geen kinderen, nooit is het idee van één kind in me opgekomen.
Toen ik zwanger was van F kreeg ik last van bekkeninstabiliteit, die na de geboorte maar langzaam overging, ook kreeg ik een postnatale depressie en had F heel veel krampjes en ontpopte zich in een heuse huilbaby (al dan niet in wisselwerking met mijn gesteldheid).
De periode na de geboorte van onze dochter werd er één van worsteling, pijn, slapeloosheid en (hoe kan het uitblijven)huwelijksproblemen. Voor ons alledrie was dit een hele nare periode, waarin de zon maar heel langzaam weer begon te schijnen. Gevochten hebben we om er weer bovenop te komen, soms met de moed der wanhoop, 3 stappen vooruit, weer twee terug, dat werk..
Na ongeveer 1,5 jaar gingen we een weekend weg met zijn drieën, dit was een zonovergoten paasweekend, en om de één of andere reden moest ik hardop lachen, iets wat ik, realiseerde ik me op dat moment, al 1,5 jaar niet had gedaan! Mijn lach, de aanstekelijke lach waar ik in familie en vriendenkring om bekend stond was terug in mijn leven, en is vanaf dat moment nooit meer lang weggeweest!
Om al deze redenen durven we het niet meer, nog een kindje krijgen, we zijn bang voor de pijn, de depressie, en willen onszelf onze dochter, en een eventuele nieuw kindje dit niet aan doen, met ook nog het risico dat deze keer onze relatie het niet overleefd. We hebben ons ook wel op de hoogte gesteld van andere behandelingen, en vooral op het gebied van postnatale depressies zijn er wel ontwikkelingen, maar feit blijft gewoon dat we (en dan met name mijn man) het risico niet willen en daarom ook niet kunnen nemen.
Afgelopen jaren hebben in het teken gestaan van genieten van elkaar, het verwerken van het verlies van onze droom, en het stabiliseren van onze relatie en de personen in ons kleine gezin van drie.
Maar nu dan? Er blijft een lege plek in onze harten, ons huis, en ons gezin. Bij mij kwamen al snel de woorden adoptie en pleegzorg naar boven borrelen, mijn man kostte dit iets meer tijd. Hij was bang dat hij niet genoeg van een kind kan houden dat niet zijn biologische kind is. Door ervaringen, de (puber)dochter van vrienden die regelmatig bij ons haar heil kwam zoeken wanneer het thuis niet meer ging, de zoons van een (manloze)vriendin die hem soms opzoeken voor “mannendingen”, ons neefje en nichtje die hier regelmatig zijn, begint hem te dagen dat hij hoewel anders, toch ook iets kan voelen voor “andermans” kinderen.
Een paar maanden geleden begon ik voorzichtig over weekendpleegzorg tegen hem, maar dan pas over (nu nog) een jaar, wanneer mijn opleiding klaar is, want daar zit ook nog een uitgebreide cursus aan vast. Mijn man reageerde positief, en ik stelde voor om lente 2011 eens te gaan kijken op een voorlichtingsavond, van de pleegzorg instelling alhier. In voorbereiding hierop heb ik wat informatie gezocht en wat websites naar mijn man gemaild, waar ik weinig reactie op kreeg. De laatste week was hij in gedachten, ik laat hem dan meestal maar een beetje, hij komt vanzelf wel, als ik hem maar de ruimte geef. Dus van de week op een avond raakten we in gesprek, en wat schertst mijn verbazing: “Waarom zouden we eigenlijk alleen voor de weekenden gaan met een pleegkind?”vraagt hij me. Nou goed om een lang verhaal kort te maken, we gaan volgende week naar een voorlichtingsbijeenkomst, en wanneer het dan allemaal gaat zoals we het nu in ons hoofd hebben, dan gaan we begin volgend jaar de cursus doen, en dan kunnen we gaan wachten op een “match” voor langdurige pleegzorg.
In de loop van dit jaar kunnen we dan mooi nog een aantal practische zaken regelen, zoals een vliering bouwen, kamers intern verhuizen etc.
En zo vlug als het hier staat is het allemaal niet hoor, we zijn goed geïnformeerd, en hebben er ook uitgebreid met onze dochter en vrienden en familiekring over gesproken, natuurlijk zijn er altijd nog wat onzekere factoren, en zoals ik op het www heb gelezen gaat het bij pleegzorg zelden zoals gepland, dus we zullen het allemaal wel zien! Het zal geen makkie worden maar zolang ik geen depressie heb, kunnen we samen een heleboel aan! (en de kans op een niet hormonale depressie is niet groter of kleiner als bij ieder ander)

opluchting, en weinig woorden

Sinds ik terug ben van mijn moeders verjaardag(vandaag 58), ben ik al aan het proberen mijn gevoel over vandaag woorden te geven.
Vandaag gingen wij namelijk naar poli neurologie voor een uitslag die hoogstwaarschijnlijk goed zou zijn, en dat was hij ook!
Dan besef je opeens hoeveel zorgen je stiekem toch hebt gehad! Ik ben blij opgelucht, een beetje jankerig en piekerig, en zo nog een paar dingen waar ik mijn vinger nog niet helemaal achterkrijg. Maar vooral ben ik ineens de overtreffende trap van moe. En daar laat ik het maar even bij voor nu.

hoe twee avondmensen toch lekker wakker kunnen worden

Ik ben een avondmens! Ik heb 's avonds grote moeite om op tijd naar bed te gaan, en als logisch gevolg 's ochtends veel moeite er weer uit te komen.
Ik word moeilijk wakker, en als ik dan wakker ben, ben ik niet bepaald vrolijk en gezellig.
Maaaar sinds een paar jaar hebben we er wat op gevonden! Sinds mijn dochter in een gewoon bed slaapt komt ze 's ochtends in ons bed aan mijn kant gekropen, dat was niet altijd even fijn trouwens, want dat was vaak idioot vroeg!
Sinds F. wat groter is begint toch steeds duidelijker te worden dat met name in de winter, ook zij moeite heeft om wakker te worden.
Wat mettertijd gegroeid is dat mijn man wanneer hij naar zijn werk gaat (idioot vroeg in mijn optiek) hij ons meisje ovebrengt naar ons bed, wij tegen elkaar aankruipen, en dan al knuffelend/kroelend wakker worden. Vaak wrijft ze haar neusje tegen de mijne, en altijd krijg ik veel kusjes. Na ongeveer een half uurtje kruipen wij zo langzamerhand onder ons dekbed uit, en beginnen de dag. Zeg nou zelf er is toch geen betere manier om wakker te worden!!

Ben ik nou zo'n mietje?

Zoals ik in mijn vorige logje schreef moest mijn dochter van 7 jaar vandaag een MRI scan. Ze heeft last van hoofdpijnen, en het lijkt veel op migraine. We werden doorverwezen naar een neuroloog om "andere pathologie uit te sluiten". Dochter kreeg daar een aantal testjes, ze werd eens flink in haar ogen geschenen etc.
De dokter (overigens 1 met het specialisme kindermigraine) keek onze dochter een diep in de ogen en zei "ik denk niet dat er iets mis is met je hoofd, maar voor de zekerheid wil ik toch graag foto's maken, en je hoeft geen prikken!"
Pas daarna wendde hij zich tot ons, en vertelde dat hij een MRI wilde maken om (alweer) "andere pathologie uit te sluiten"
Nu, een paar weken later was de MRI, we hadden dochter goed voorbereid, maar er ook weer niet te moeilijk of te groot over gedaan. Ik mocht met haar mee, ze mocht haar "popje" (ook een logje waard) mee en haar k3 cd ging kneiterhard aan.
Toen ze op de tafel moest gaan liggen liep ze naar me toe, haar oogjes begonnen te tranen, ze zei mama? Ze wilde dus NIET. Ik had mijzelf onmiddelijk vermand, en zei kordaat iets als "kom op, je weet dat er niets kan gebeuren, mama is bij je, het moet nu eenmaal even". Dapper ging ze op de tafel liggen, en liet haar hoofd vastmaken, en een of andere helm over haar hoofdje doen. Intussen zag ik haar adem steeds sneller gaan, en haar ogen steeds groter worden. Ze lag daar maar doodstil, maar ook doodsbang. Ik ging naast haar zitten, kon haar hand en been vasthouden, nadat ze in de buis was geschoven (nog grotere ogen)
Ik sprak haar bemoedigend toe, en bleef haar aaien, en knijpen, ze moest weten dat ik er was! Om haar heen begonnen er allerlei apparaten ontzettende herrie te maken, ze bleef onnatuurlijk stil liggen. Alleen haar ogen gingen als een gek heen en weer (ze had ook een spiegeltje boven zich waarmee ze het een en ander kon zien).
Na een paar minuten begon haar adem wat rustiger te worden, en haar ogen gingen niet meer zo heen en weer, het ergste was voorbij gelukkig. De hele +/- 20 minuten bleef ze doodstil liggen (mijn woelwater/wiebelkontje!!) Toen het voorbij was mocht ze bevrijd uit al die toestanden (man was niet snel genoeg, dus ik verwijderde zelf ook maar een paar dingen). Wat een opluchting op haar gezicht! Stralend sprong ze van die tafel af (hij moest nog naar beneden maar daar kon ze niet op wachten). Zowat rennend ging ze naar het kleedkamertje, ik mocht nog net de cd's ophalen.
Hup schoenen aan en naar buiten! Intussen heb ik haar de hemel ingeprezen, zo knap, zo trots etc. Toen ze eenmaal buiten was stond daar papa, aan wie ze eerlijk vertelde dat ze het eerst eng vond, en een beetje moest huilen, maar daarna ging het wel goed, en ze had goed stilgelegen, knap kind!
Even plassen, want dat moest ze ook nog het arme kind, en daarna heerlijk naar de speelgoedwinkel, en 's avonds pannenkoeken eten! Goed gepraat, het hele onderzoek is drie keer gepasseerd, ik heb haar eerlijk verteld dat ik niet bang was voor het onderzoek, maar dat ik het wel heel rot vond dat ze het eerst zo eng vond, en dat ik het vervelend vond dat ik haar toch moest sturen. Wel geweldig hoor zo'n groot kind, ze begrijpt waarvoor het is, en waarom het moet, ik moet er niet aan denken dit, of nog rottigere onderzoeken met een kleiner kind te doen!! (ik weet het het gebeurt)
Nou ligt ze heerlijk in bed, en het gaat prima met haar.
En ik ga mijn gebruikelijke belrondje bij gebeurtenissen en doktersbezoeken doen, mijn twee zussen en mijn moeder dus.
En waar ik hoopte even mijn verhaal kwijt te kunnen, even mijn zorgen over de uitslag te delen, mijn rotmoment, toen ik haar zo bang zag, stuit ik toch op een stel supernuchtere opmerkingen. Tuurlijk weet ik dat dit onderzoek alleen "voor de zekerheid" is gedaan, en dat de kans op een slechte uitslag klein is, tuurlijk is het voorbij en heeft mijn meisje er niet echt onder geleden, maar mag ik even, heel even na deze dag een momentje hebben dat ik even die zorgen toelaat, en dat ik even een paar traantjes toelaat die ik wegslikte toen ik mijn angstige dochter kordaat moest toespreken? Om daarna natuurlijk weer positief verder te gaan, want uiteindelijk is er ook geen grond om me heel ongerust te maken natuurlijk.
En nu zit ik me af te vragen, ben ik nou zo'n watje? Of zijn zij wel heel erg nuchter?

scan

Vandaag een MRI-scan voor dochter, "om andere pathologie uit te sluiten"

"

Papa's Pino

Toen mijn dochter een jaar of 2 was, en ze stukje bij beetje steeds meer woorden begon te leren, had ik eens een groot misverstand met haar.
Wanneer wij in bad zaten/nog niet aangekleed waren etc. vond dochter het erg interessant alle lichaamsdelen te benoemen. Meestal ging ze met mij in bad, dus toen papa eens een keer bloot in de badkamer stond nam ik de gelegenheid te baat om haar een lichaamsdeel aan te wijzen, die ik bij haar of mijzelf niet kon aanwijzen.
"Kijk dit is papa's Pie.mel", dochter reageerde totaal anders als bij alle andere lichaamsdelen: "neeeee isse niet Pie.mel" riep zij boos! Ik herhaalde het nog maar eens, "ja hoor F. dit is papa zijn pie.mel". Dochter waagde er zelfs een paar traantjes aan (van boosheid) en ik liet de zaak maar even rusten.
Natuurlijk ging ik er wel over nadenken, ik kon me niet voorstellen dat er iets gebeurt zou zijn met dochter en een pie.mel, en om nou Freud en de pen.isnijd er bij te halen, ging mij ook iets te ver (ook omdat ze daarvoor dan wat ouder moest zijn). Toch zat het me niet helemaal lekker.
Een paar dagen later zaten we rustig in de woonkamer, toen ik er toch maar weer eens over begon (we waren aangekleed, dus misschien iets minder beladen?)
En weer werd dochter hardstikke kwaad, Ze riep weer "isse niet Pie.mel" en rende nog weg ook!! Ze rende naar haar speelgoed kastje, en wat haalde ze daar uit:

Een poppetje van Pino van sesamstraat, "hier is Pino!!" riep het wurm uit!
Wij zagen dat onze ongerustheid ongegrond was, en barsten in een bevrijdende lach uit, F. werd daar weer boos om. Maargoed, uiteindelijk hebben we haar het verschil tussen Pino en Pie.mel wel bij kunnen brengen.

Wat een nachtje lekker slapen al niet kan doen!!

Hehe Ik ben weer het zonnetje in huis :-)
Maandag is mijn man aan zijn oor geopereerd. Twee uur op de operatietafel, en een nachtje ziekenhuis. Thuis minstens twee weken bijkomen, en niet tillen.
De operatie is prima gegaan,'s middags nog erg groggy, maar 's avonds begonnen de praatjes alweer. De volgende ochtend al bijtijds naar huis, mooi dat is ook weer voorbij!
Dochter vond het erg spannend allemaal en kreeg zoals vaker de laatste tijd flinke hoofdpijn, aan een kant, kan niet tegen licht, kan niet tegen geluid, en erg misselijk, soms tot spugen aan toe! De kenner weet waar ik het over heb, en de dokter wist het gisteren ook: kindermigraine :-( Ze is doorgestuurd naar de neuroloog, om andere pathologie uit te sluiten, en anders advies te geven over medicatie ed. Zo zielig, 7 jaar, en dan al migraine, ik herinner het me ook uit mijn eigen jeugd, maar ik had het haar gegund om hoofdpijnvrij te leven, helaas schijnt het erfelijk te zijn bah!
Tel bij de voorgaande twee verhalen een paar slapeloze nachten, een zieke zus(dus neefjes en nichtjes weg te brengen/op te halen)en een huishouden wat gewoon doorhobbelt, en je zult begrijpen dat ik gisteren even "op" was! Gelukkig ging afgelopen nacht beter, geen hoofdpijnklantje, geen woelende man, heerlijk, ik heb lekker geslapen en voel me weer een ander mens. Gelukkig maar want ik moet de komende dagen weer werken, en moet veel boodschappen doen, opruimen wassen etc. om het hier een beetje voor te bereiden dat ik er niet ben..
Gelukkig heb ik veel hulp de komende dagen van mijn ouders, en mijn zus en zwager met betrekking tot de opvang van mijn dochter, anders was het allemaal niet gelukt.
U zult begrijpen dat ik nu even voor wervelwind ga spelen(is weer eens wat anders dan zonnetje) dag hoor!

Man geopereerd, dochter ziek...

Een zelfgemaakte taart moest het zijn...

ik ben bekaf, maar wat was het leuk!

Vandaag gaf F. een indianenfeestje, want ze word zaterdag 7.
We huurden een verkleedkist,deden een fotospeurtocht, en maakten mooie indianen kettingen. En het was net zo leuk als vermoeiend :-)

couchpotato

Niet zo lang voor de herfstvakantie ging mijn dochter met school naar de bibliotheek. Erg leuk dacht ik, in het kader van de kinderboekenweek etc.
Mijn dochter kwam echter teleurgesteld thuis, het hele bezoek was saai geweest. Ze hadden van alles uitgelegd over hoe het ging in de bibliotheek, wat je waar kon vinden etc. Mijn dochter komt vanaf haar tweede regelmatig in de bieb, en ook met school gaan ze een keer in de paar weken boekjes uitzoeken, dus niets nieuws voor F. Verder was het boek “de stippententoonstelling” voorgelezen, deze hadden ze eerder al een aantal keer op school gelezen, dus ook saai volgens mijn dochter.
Ook werden de kinderen aangemoedigd allemaal vooral lid te worden, dan kregen ze een fantastische vierkleurenpen. Omdat mijn dochter al lid is vanaf haar tweede jaar, was dit cadeau niet voor haar bedoeld, en hier baalde ze van.

Vlak na de vakantie (vandaag dus) had mijn dochter de kick off van “lekker fit”(oid) Dit in het kader van meer beweging. In de schoolkrant stond een stukje, het is een lessenserie, die makkelijk in te passen zijn in de normale bewegingslessen, en in het natuur- en techniek- onderwijs. Het is preventief bedoeld voor kinderen met overgewicht. Het wordt gebracht op een niet veroordelende manier. Ze gaan wel de kinderen wegen en meten gedurende het project, als ik daar bezwaar tegen had, moest ik het laten weten aan het schoolhoofd.

Morgen is het schoolontbijt. Dit omdat er is gebleken dat veel kinderen zonder ontbijt de deur uitgaan. Dus wordt er op school ontbeten “om het belang van een gezond ontbijt te benadrukken”
Vorig jaar heeft F. tijdens het schoolontbijt 5 boterhammen met zoet beleg gegeten, inderdaad veeeeeeel gezonder dan het ontbijt dat ze thuis krijgt *kuch*

Al deze zaken kan ik nog begrijpen,(hoewel ik vind dat de school ze onhandig en inconsequent aanpakt. 5 boterhammen tijdens het ontbijt met zoet slaat natuurlijk nergens op, ten opzichte van het woord “gezond” dat ze gebruiken, maar ook vanwege de redenen dat ze het “lekker fit” gebeuren introduceren. Verder hoeft F. op sportdagen, de laatste dag voor de vakantie, juffendag, sinterklaas, de pietendag, kerst, pasen, de verjaardag van de hamster van de zus van de juf etc. geen eten en drinken mee naar school te nemen, ze word dan volgestopt met goedkope ranja, snoep, chips. Op zich niet zo’n ramp, voor die “paar” keer per jaar, maar begin dan ook niet over “gezond ontbijten”, en “lekker fit.) en ik weet dat de intentie niet slecht is.
Maar zo kort achter elkaar geplakt word ik er een beetje iebelig van. Ze denken zeker dat mijn kind, eenmaal thuisgekomen, op de bank ploft, een zak chips/snoep openrukt, en de tv aanknalt om daar de rest van de avond niet meer vanaf te komen, behalve om haar portie patat met frikadellen te verorberen, of haar play-station aan te zetten!!
En als je dan toevallig een gezond kind, met een gezond gewicht hebt, die gek is op fruit, en de meeste groenten goed eet, weinig snoept, die ook nog eens twee keer in de week sport, buiten speelt, en regelmatig voorgelezen word (ja zelf lezen gaat ook steeds leuker) dat, dat dan vooral niet de verdienste is van de ouders en het kind he! Dat is dan het resultaat van al die geweldige inspanningen van het ministerie, de gemeente, en vergeet vooral de school niet hè!!

Nee mensen ik word een beetje gek van al deze bemoeienissen echt, ,en ik denk niet dat ze de kinderen waar het echt om zou gaan op deze manier bereiken. Vanuit mijn beroepspraktijk (op mijn vorige werkplek dan vooral) heb ik gezien dat deze kinderen echt niet geholpen zijn met zo’n algemene aanpak, dat gaat aan hen voorbij, dat bereikt hen totaal niet, en als het ze wel bereikt, dan denken ze dat het niet voor hen bedoelt is. (overal waar hen staat bedoel ik dan ook de ouders mee) Je kan er op school nog zoveel inpompen, het is water naar de zee dragen als het niet door de ouders ondersteund wordt. Al het geld wat er in deze acties gaat zitten kan naar mijn mening veeeeel beter besteed worden aan individuele aanpak, het aanpakken van de problemen in de jeugd(gezondheids) zorg. (en nee daar bedoel ik niet nog meer formulieren, plannen verslagen en vergaderingen mee)

En dan ga ik nu mijn couchpotato naar bed schoppen!!

Onze meisjes

Op de middelbare school leerden we elkaar kennen, daarna verloren we elkaar uit het oog. Een paar jaar geleden vonden we elkaar via schoolbank terug. Ik mailde of zij het was, zij mailde dat ze het inderdaad was, en hoe het met me ging etc. Ik mailde terug, over mijn leven, mijn dochter etc. Zij mailde niet meer terug.
Na een paar maanden kreeg ik toch weer een mailtje, ze had een reden om mijn mailtje eerst te moeten verwerken, voordat ze terugmailde.
Toen ik zwanger was van mijn dochter was zij ook zwanger, we waren allebei eind oktober uitgerekend. Toen ik dikker begon te worden werd zij het ook, toen ik voor het eerst leven voelde, voelde zij het ook. Toen ik mijn laatste maand inging voelde zij al een dag geen leven meer, ze beviel van een dochtertje die in de baarmoeder overleden was en noemde haar F. Een maand later beviel ik van een dochtertje en noemde haar ook F (hier staat alleen de letter, maar de namen zijn daadwerkelijk hetzelfde)
Gisteren was het 7 jaar geleden dat haar F werd geboren, en kort daarop werd begraven, volgende maand word mijn F 7 jaar met een knalfeest.
Onnodig om te zeggen dat mijn F een speciaal plekje heeft in haar hart, en haar F in de mijne, een stukje van haar verdriet draag ik met me mee, met het gevoel dat het net zo goed andersom had kunnen zijn. We zien of spreken elkaar niet vaak, maar we zijn door onze meisjes, onze F-jes met elkaar verbonden.

jajaja

Jajajajajarig Vanochtend erg verwend door mijn lievies, een liedje, veel knuffels en kusjes, kaartjes voor De Kast, een hartslaghorloge, en een boek dat ik graag wilde hebben Wow ze wisten weer precies waar ik een jarig gevoel van kreeg!
Vanavond lekker bbq-en met familie en vrienden, ik heb er zin in!

Daar zijn we weer

Nou het zijn vier weken geworden, niet dat ik vier weken echt weg was, maar de laatste week heb ik op de niet werk-momenten nog een beetje gedaan alsof het vakantie was, lekker met dochter getutteld, lekker boekjes gelezen, wanneer het kon heerlijk buiten gegeten, gezellig met mijn man gekletst, die nog niet naar zijn sport ging etc. En dus niet geblogd, eigenlijk zowieso bijna niet achter de computer geweest, vind ik geen vakantie activiteit.
Vandaag is dochter weer naar school voor het eerst, naar groep 3, gisteravond kon ze niet slapen, want ze vond het allemaal zo spannend. Vanochtend was ze hyper, en kon ik haar van de bank plukken waarop ze stond te springen. ze had er zin in zei ze, en ze zei ook:"eindelijk eens moeilijke toetsen!" Ik vond dat wel apart, want ik had tot nu toe niet het idee gehad dat ze het vervelend vond dat ze overal zo makkelijk doorheen vloog afgelopen jaar. Onze dochter is als november kind in de eerste instantie gewoon na dat eerste (halve) schooljaar doorgegaan naar groep 2, ergens halverwege groep 2 rees de twijfel over groep 3 voor het volgende jaar, de cito scores waren middelmatig, onze dochter was erg onzeker etc. Voor mijn gevoel zat er meer in ons meisje, en kwam het er op een of andere manier niet uit, we hebben ervoor gekozen om haar nog een keer groep 2 te laten doen. Ze kwam nu in een 2/3 combinatie. Ik weet niet hoe het anders zou moeten, maar het probleem voor onze dochter is dat ze eigenlijk na een paar maanden school toe was aan groep 3, maar dat ze toen nog meer dan de helft van het schooljaar moest wachten daarop. Ze had een super juf, en zat in een klein klasje met kinderen met het zelfde "probleem" dus ze hebben lekker uitdagende werkjes gekregen, en hebben veel geleerd.Ze is enorm gegroeid, en heeft een pak meer zelfvertrouwen gekregen!
Ik ben heel benieuwd hoe het nu zal gaan,want ik denk eerlijk gezegd niet dat groep 3 in het begin erg moeilijk zal zijn voor haar, het enige dat voorlopig moeilijk word, is netjes schrijven ben ik bang. Ik hoop dat de keuze om haar twee keer groep 2 te laten doen haar nu niet gaat opbreken. Ik hoop dat de onderwijzeres haar goed in de gaten heeft, en haar voldoende uitdagingen bied. Ik ben benieuwd of ze haar voorsprong houd, of dat ze snel weer meehobbelt met de middenmoot, we zullen het allemaal zien!

Allemaal overpeinzingen dus op deze regenachtige maandagmorgen, je zou bijna vergeten dat we een week geleden terug zijn gekomen van een heerlijke vakantie op de veluwe. De veluwe waar we heerlijk wandelden over de heide en door het bos, waar we lekker fietsten, en hardliepen in de natuur. Waar we eigenlijk best goed weer hadden, en we best wel zijn gekleurd. Waar we een paleis bezochten, een dierenpark bezochten, een recreatiepark(je) bezochten,een luchtballon op zagen stijgen, braderies en winkels bezochten en waar we kaarsen maakten. Waar we de eekhoorntjes achter de tent zagen rennen,waar we campingvriendschap sloten met onze buurtjes en hun schattige tweeling van 2, en waar onze dochter heerlijk speelde met andere kinderen. Maar ook waar ik vanuit de kano rechtsreeks in het water stuiterde, terwijl ik niks droogs bij me had. Waar de camping voor een groot gedeelte bevolkt werd door tokkies, en het 's avonds erg lang rumoerig bleef(gelukkig viel het op de toerveldjes erg mee), onze dochter de speeltuin werd uitgepest door de vaste gastjes en waar de (ook nog duremetgoedvoetbed)slippers van onze dochter werden gejat door dezelfde kutkoters kinderen.

Dusssssss u bent weer op de hoogte, en ik moet verder met de was strijk enz.

Jep, de vakantie is nu echt voorbij..

Jij bent de liefste

Voor mijn dochter bestelde ik dit boekje een feestje om te lezen voor ons allebei, soms speels soms om over na te denken, met prachtige tekeningen, echt iets voor ons dus!

Dit gedichtje vinden we allebei erg leuk!

Wolken
Hoe kan het
dat de wolken blijven hangen
kun je ze niet vangen
met een hengel of een touw
zijn ze van watten
of van pluizen
zijn ze net zo hoog als huizen
hoe kan het
dat de wolken steeds weer komen
en weer gaan
hoe kan het
dat ze altijd verder zweven
dat er nooit een een
een tijdje stil blijft staan.

Hoezo "wijsheid komt met de jaren"?

Na een drukke periode met veel werk, school, sociale afspraakjes etc. besloten wij als gezin weer eens te gaan gourmetten. Hoe mutsig image deze activiteit ook heeft, voor ons gezinnetje is het een moment om eens heerlijk met ons drietjes te gaan zitten en lekker te kletsen, gewoon "quality time" dus!
Onze dochter is nu 6 (en een half zoals ze zelf zegt), en begint ook steeds meer zin te krijgen om gewoon lekker te kletsen(een kind van haar moeder dus)we bespraken aan tafel vanalles, en gaandeweg viel mij op hoe wijs onze dochter soms kan zijn, en hoe duidelijk ze dingen ziet, en aanvoelt.

Zo hadden we het over de situatie met oma (ik had het er hier al over) We hebben haar op haar nivo proberen in te lichten over de situatie, omdat ze toch wel aanvoelt dat er dingen spelen.
Dochter haar visie op het hele verhaal was dit: Oma heeft ruzie met ons gemaakt, ze wil het nu goed maken en dat is heel stoer! We moeten haar vergeven want dat wil God ook graag. En eigenlijk is het ook precies zo als zij zegt. Als je alle bijgeluiden eraf haalt tenminste. Dat vind ik zo mooi die zienswijze van haar, en dat het maakt dat ik ook anders naar de situatie ga kijken.(hoewel de bijgeluiden soms erg hard zijn)

Verder vertelde ze dat ze er 's avonds met God over gepraat had, en dan vooral over dat ze aan God heeft gevraagd om oma weer beter te maken. Volgens haar heeft God ook geantwoord, want dat voelde ze dan in haar hartje. God gaf haar het gevoel dat het goed kwam, ook als ze dood gaat, want dan komt ze bij mij, had God haar gezegd!

Luchtig stukje aan het verhaal was dat we het toen over de hemel kregen, "kan je in de hemel ook met elkaar praten mam?" Ik antwoordde dat ik niet wist hoe het was als je dood was gegaan, omdat er nog nooit iemand van terug is gekomen. "Kunnen we dat straks even googelen dan?" vroeg het kind van haar tijd :-)

We hebben naast deze serieuze gesprekken heerlijk gelachen met elkaar, en toen papa begon met een toast, verzon dochter de een na de andere toast, ik kon niet achter blijven dus we hebben wat afgeproost gisteravond!