Wat live gezongen muziek met je kan doen

Gisteren gingen we naar Ahoy, Vrienden van Amstel live.
Dit muziekspektakel, waar we vorig jaar voor het eerst heen gingen heeft een bijzondere betekenis voor me.
Toen ik 7 jaar geleden, een maand of drie na de geboorte van F. een postnatale depressie had, en een instabiel bekken, zag ik op TV. een eerdere editie van dit spektakel. Ik keek ernaar en vond zelfs op televisie de sfeer geweldig. We zagen toen onder andere Alain Clark met zijn vader optreden met dit geweldige nummer:

Toen tijdens dit lied gingen bij mij de sluizen open, mijn gevoelige jonge moeder hart was geraakt door de liefde die uit dit lied sprak.
Na het beluisteren van dit nummer hadden wij het erover ook eens naar de vrienden van Amstel te gaan, dat leek ons geweldig! Brak en gammel als ik toen was sloeg de sfeer ineens helemaal om bij mij, en vroeg ik me vertwijfeld af of ik ooit nog zo lang kon staan/zitten op in de arena of op klapstoeltjes. Ook vroeg ik me af of ik ooit dochter wel zolang bij een ander zou durven later, en of ik ooit wel weer in mensenmassa's zou durven. Sindsdien is er veel ten goede veranderd gelukkig!
Toen we vorig jaar voor het eerst met een groep vrienden erheen gingen (op ons innitiatief) heb ik geweldig genoten! Dit jaar trad Alain Clark weer op(vorig jaar niet), en als surprise kwam zijn vader bij het derde liedje ook het podium op! Meteen werd ik teruggegooid in de tijd, en het besef dat ik er nu gewoon stond, gelukkig was, dat ik alles had waar ik toen weinig hoop op had, overspoelde me! Ik stond daar ineens enorm te huilen, met mijn lieverd naast me die wel ongeveer het idee had waarover het ging, dus die mij eens stevig vast pakte, en zelf ook wat weg moest slikken. Poeh nu ik het schrijf, en op de achtergrond het liedje aan heb, schieten de tranen me weer in mijn ogen. Prachtig dat muziek dat met je kan doen, en prachtig dat ik iemand naast me had staan die het begreep.
Volgend jaar voor ons weer VVAL!

Een kaarsje voor...

Een goede uitslag voor mijn meisje

Het kindje van bekenden die woensdag ter wereld kwam, en meteen naar de IC moest met hartproblemen

Mijn vriendin met maagkanker, die nu voor moeilijke beslissingen staat

De schoonmoeder van mijn zusje die een zware hersenschudding heeft

Alle zere harten in logland, dat het allemaal maar weer snel mag slijten



Een dankbaar kaarsje voor:

De uitslag van het maagkweekje van mijn moeder, het is helemaal NIETS, NADA, NOPPES!!

Mijn jongste zus, en haar zwangerschap die tot nu toe prima verloopt,(27 weken alweer) en dat het vooral maar zo mag blijven gaan!

Papa's Pino

Toen mijn dochter een jaar of 2 was, en ze stukje bij beetje steeds meer woorden begon te leren, had ik eens een groot misverstand met haar.
Wanneer wij in bad zaten/nog niet aangekleed waren etc. vond dochter het erg interessant alle lichaamsdelen te benoemen. Meestal ging ze met mij in bad, dus toen papa eens een keer bloot in de badkamer stond nam ik de gelegenheid te baat om haar een lichaamsdeel aan te wijzen, die ik bij haar of mijzelf niet kon aanwijzen.
"Kijk dit is papa's Pie.mel", dochter reageerde totaal anders als bij alle andere lichaamsdelen: "neeeee isse niet Pie.mel" riep zij boos! Ik herhaalde het nog maar eens, "ja hoor F. dit is papa zijn pie.mel". Dochter waagde er zelfs een paar traantjes aan (van boosheid) en ik liet de zaak maar even rusten.
Natuurlijk ging ik er wel over nadenken, ik kon me niet voorstellen dat er iets gebeurt zou zijn met dochter en een pie.mel, en om nou Freud en de pen.isnijd er bij te halen, ging mij ook iets te ver (ook omdat ze daarvoor dan wat ouder moest zijn). Toch zat het me niet helemaal lekker.
Een paar dagen later zaten we rustig in de woonkamer, toen ik er toch maar weer eens over begon (we waren aangekleed, dus misschien iets minder beladen?)
En weer werd dochter hardstikke kwaad, Ze riep weer "isse niet Pie.mel" en rende nog weg ook!! Ze rende naar haar speelgoed kastje, en wat haalde ze daar uit:

Een poppetje van Pino van sesamstraat, "hier is Pino!!" riep het wurm uit!
Wij zagen dat onze ongerustheid ongegrond was, en barsten in een bevrijdende lach uit, F. werd daar weer boos om. Maargoed, uiteindelijk hebben we haar het verschil tussen Pino en Pie.mel wel bij kunnen brengen.

Een logje dat vrolijk bedoeld was, maar toch blijkt te eindigen met een traan..

Van jongs af aan ben ik een echt campingkind geweest. Eerst gingen we met een bungalowtent, later hadden mijn ouders twee keer een vouwwagen. Wij zijn altijd op vakantie geweest, en meestal 4 (!) weken. Eerst in Nederland, en later in Denenmarken en Frankrijk. Ik ammuseerde me altijd gek op de camping, lekker veel kinderen, lekker veel ruimte, lekker lezen (ja al vanaf mijn zesde doe ik dit heel graag)
Later toen ik met mijn man (toen verkering) op vakantie wilde gaan bleek dat ik met een camping-maagd te maken had, het leek hem allemaal niets, terwijl ik me eigenlijk bij vakantie niets anders voor kon stellen.
Geldgebrek maakte dat we het toch zijn gaan proberen, met de vouwwagen van mijn ouders. In de vouwwagen kon je tenminste staan, en het is toch een redelijk luxe manier van kamperen. Het jaar daarna een tunneltentje uit het prijzencircus, het was klein maar zo gezellig! Inmiddels was mijn man helemaal om, dus daarna kwam een piramidetentje, erg leuk, met een redelijk voortentje zodat we ook bij regen goed zaten (en wat hebben we veel regen gehad dat eerste jaar in Normandie). Toen ik zwanger was zijn we uit gaan kijken naar een groter kampeermiddel, en het werd een vouwwagen, tweedehands, een koopje, daarom misschien iets groter uitgevallen dan gepland, maar goed, we hoopten immers toch drie kinderen te krijgen. Inmiddels is de toch al tweedehands vouwwagen alweer 7 jaar door ons gebruikt, en hij is een beetje op.. De naden laten los, de ritsen gaan stuk, de stokken vallen steeds uit elkaar, etc. etc. Ik wilde het niet zien, maar mijn man duwde mijn neus er zowat op, en inderdaad al bij al is het wel heel veel wat er vervangen/gerepareerd moet worden, en dat issie niet meer waard.. De afgelopen week was dus de laatste keer van onze trouwe vouwwagen :'(


Intussen is gebleken dat onze dochter enig kind blijft, dus wat let ons om een iets kleiner maar geriefelijker vakantie onderkomen te zoeken.
We zijn nu op zoek naar een caravan, niet te oud, niet te duur, niet te klein/niet te groot, met toiletje (eindelijk niet meer door de kou in de nacht of regenbui) en een lekkere voortent (eventueel met zij-aanbouw, zodat dochter daar kan slapen).

Leuk om je op te verheugen, maar wat ik niet had verwacht, ik heb een beetje moeite om afscheid te nemen van de vouwwagen, niet om het ding zelf, maar van de droom, om daar ooit met een groot gezin in te kamperen.
Het gaat te ver om er nu uitgebreid over te loggen (misschien komt het nog wel eens) maar het is in ieder geval geen eigen keus geweest om het bij 1 kind te houden, en soms, als je het niet verwacht, want het gaat immers om iets heel practisch en materieels, besluipt het gemis me ineens.. en al die gezinnen met drie kinderen op de camping helpen ook al niet mee

Gek hoe hier dan weer blijkt dat geluk en verdriet zo dicht bij elkaar liggen, we gaan lekker langs alle camping winkels Occasions kijken, en dan sluiten we het hoofdstuk vouwwagen af, misschien ook wel weer goed. Uithuilen en opnieuw beginnen...