Vandaag word ik voor de derde keer tante!!!+update

Vannacht zijn de weeen begonnen,de slijmprop is geloosd, en om 7.00 vannochtend waren de weeen iedere 10 minuten. Dit alles heb ik gehoord van mijn moeder,en nu wachten Whaaaaaaaaaaaaaaaaa

Als je geen idee hebt waar dit over gaat, kun je zusje lezen.

Jaaaaah hier spreekt een trotse tante! Het was even heel spannend, hartslag daalde, naar het ziekenhuis met loeiende sirenes, pfffft
Maar om 19.32 ben ik tante geworden van een gezond en prachtig neefje!! Ik ben net terug uit het ziekenhuis, even een kort bezoekje. Mijn zus is zoooo lief als moeder, en mijn zwager is helemaal van de wereld, vaag etc. Mijn zus en neefje moeten wel een nachtje blijven, ze was nog erg slap, maar morgenochtend kan ze naar huis.

Zusje

Ik heb twee zussen, dit logje gaat over mijn jongste zus(je)
Mijn zus en ik schelen 4,5 jaar, nu is dat weinig, maar ooit was dat veel.
Ik kan me (in tegenstelling tot mijn andere zus) de geboorte van mijn zus nog herinneren, nou ja, het wachten op nieuws samen met mijn opa en oma en mijn andere zusje. Het binnenkomen van mijn vader, en de manier waarop hij geëmotioneerd vertelde dat wij een zusje hadden, en dat alles goed was, en de enorme knuffel die wij daarna kregen. De thuiskomst van mijn moeder en zusje, het uitdelen van beschuit met muisjes op school, en het geven van de fles. De komst van mijn zusje was zo belangrijk in mijn kinderleventje dat ik me nog veel herinner.
Schijn ik bij mijn andere zusje (waar maar twee jaar tussenzit) last te hebben gehad van jalousie, bij mijn jongste zusje ontpopte ik me als tweede moedertje. Begrijp me niet verkeerd, de band tussen mijn moeder en haar is heel goed, maar ik was, en ben nummer twee in de lijn om te bellen bij ziek/zeer en moeilijke vragen.
Toen mijn zusje vanaf de peuterklas bij ons op school kwam, ging ik in mijn pauze stiekem (wij mochten daar niet komen) even gluren of het allemaal goed ging. Later toen we gezamelijke pauzes hadden kwam ze bij mij klagen wanneer ze ruzie had met andere kinderen, en ik bemoeide mij daar dan ook mee.
Op kinderkamp toen ze ’s avonds niet kon slapen riep ze om mij (ik sliep op een andere zaal) En toen ze heel naar was gevallen duwde ze de begeleiding weg, en wilde ze mij.
In haar pubertijd was ik praatpaal over puberonzekerheden, en klankbord wat betreft haar relatie met onze ouders. Dat laatste ben ik trouwens bij tijd en wijlen nog steeds.
Toen ik ouder werd en een proces doormaakte van grenzen aangeven, meer mijzelf durven zijn, en wat meer aan mijzelf te gaan denken, heeft het aardig gedonderd tussen ons. Enerzijds was zij het gewend in van alles een beroep op mij te doen, iets waar ik nu niet altijd meer gehoor aan gaf, anderzijds wilde zij niet meer als het kleine zusje gezien worden.
Intussen hebben we daar een mooi evenwicht in gevonden (bevochten), zij vraagt mij nog steeds om mijn raad in verschillende zaken, maar ik tegenwoordig ook de hare.
Zij is onderwijzeres, en ik vraag regelmatig haar mening over dochter en school perikelen. Verder is het ook niet zo dat ik in familiezaken altijd meer het voortouw moet nemen, zij neemt nu ook initiatieven en laat mij merken dat ze me waardeert.

En nu, nu is ze morgen precies negen maanden zwanger van haar eerste kindje, hoe gelijkwaardig onze relatie ook geworden is, het blijft toch: MIJN KLEINE ZUSJE WORDT MOEDER, dit is groot, en mooi, en misschien ook wel het laatste sprongetje naar totale gelijkwaardigheid in onze relatie. Ik zou haar willen voorbereidden op alles, de bevalling, maar ook de veel grotere verandering dan ze zich nu kan voorstellen, die het krijgen van een kind met zich meebrengt. Dat kan natuurlijk niet, ze zal het zelf moeten doen, moeten ervaren, en ik voel dat ze dat gaat kunnen. Ze is de afgelopen maanden veranderd, volwassener, zachter, en minder op zichzelf gericht geworden. Het is zo bijzonder om dit proces zich te zien voltrekken in je kleine zusje! Ze is er klaar voor, het moederschap! Ik zie met ontzettend veel spanning uit naar de bevalling en het geboren worden van haar zoontje, mijn neefje.
Van mij mag hij komen!

home sweet home

Familie is een raar iets, zo realiseerde ik me na afgelopen weekend.
Afgelopen weekend ging ik namelijk met mijn moeder en twee zussen een weekendje in een huisje. En dat leverde mij wat denkwerk op over mijzelf, en over de manier waarop wij met elkaar omgaan.
De laatste 11 jaar woon ik niet meer met mijn ouders en zussen onder een dak.
In die 11 jaar is er een hoop met mij gebeurt, niet speciaal omdat ik daar weg was, maar gewoon omdat ik een grote persoonlijke ontwikkeling heb doorgemaakt.
Door die ontwikkelingen pas ik niet meer zo goed in de rol die ik thuis altijd aannam, ik was thuis vaak de grapjas, de bliksemafleider, de susser, diegene die voor de lieve vrede haar mond hield, en die bemiddelde tussen anderen in huis. Deels omdat dat in mijn karakter ligt, deels omdat dat goed bij de andere karakters in huis paste.
Nu ik volwassen ben geworden heb ik een paar dingen geleerd, iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daden/uitlatingen, ik moet niet voor anderen denken, ik mag er zijn, ik wens niet door anderen gekleineerd/gekoeioneerd te worden en vast nog wel een paar dingen.
De anderen hebben natuurlijk een soortgelijke ontwikkeling doorgemaakt, ook mijn moeder, die sinds ze in de overgang zit veel beter voor zichzelf op is gaan komen.
De afgelopen jaren zijn hier heel wat gesprekken, incidenten en zelfs ruzies over geweest, maar onze band is sterk genoeg gebleken om hier allemaal doorheen te komen.
Wanneer je elkaar een paar uurtjes per week ziet of spreekt, en dan vaak of 1 op 1, of in een grotere groep (met allemaal mensen die niet bij het “oude gezin” horen) dan gaat dit allemaal prima, en is dit geen enkel probleem (meer) maar wanneer je dan met zijn vieren bent, en er ook nog een hoop hormonen bij zijn (1 hoogzwangere, en 1 in de overgang) dan is het hard werken om het weekend in goed vaarwater te houden. De manier waarop we met elkaar omgaan gaat vaak via oude patronen, terwijl we niet meer hetzelfde zijn, ik voel me niet meer geroepen om mijn oude rol weer op te pakken en eis meer ruimte voor mijzelf op, mijn moeder idem. Mijn zussen zijn niet altijd bereid die ruimte te geven, dat wringt, en soms wordt ik dan toch weer in mijn oude patroon “gedwongen”
Aan de andere kant denk ik/voel ik dat ik soms lastig en veeleisend gevonden word, dat ben ik natuurlijk ook meer dan vroeger, maar niet meer als een ander zou zijn, en zeker niet meer als zij zijn. Maar ja, zij vergelijken mij met de oude Zonnetje, en dat valt voor hun de laatste jaren best tegen denk ik. En vooral in zo’n weekend valt dat op.
Afgelopen weekend was daarom niet alleen leuk en ontspannen, wat de insteek was, maar ook vermoeiend, en verhelderend. We hebben veel gelachen, maar ook serieus gepraat.
De laatste ochtend werd er gekat door mijn twee zusters, en op de tong gebeten door mijn moeder en mij (toch weer het oude patroon) maar als dat voor een paar uurtjes is kan ik er wel mee leven, wanneer het langer had geduurd had de nieuwe ik er zeker iets van gezegd. Het weekend in goede harmonie onder het genot van een hapje en een drankje afgesloten, en toen terug naar huis.
Het was een waardevol weekend, maar wat was ik blij dat ik weer thuis was, en heerlijk tegen mijn gezin aan kon kruipen. Dit is toch de plek waar ik helemaal mijzelf kan zijn, zonder dat ik daar moeite voor hoef te doen!