Liefde is…

 

…Man en dochter bezig zien met hun nieuwe hobby (aquarium)

…Mijn ouders helpen boodschappen doen en koken omdat mijn moeder niet zo lekker in haar vel zit

… mijn jongste zusje plagen met het feit dat ze hoogzwanger is

…naar F. en haar nichtje kijken die een toneelstukje doen voor opa's verjaardag

…met de hele familie eten op mijn vaders verjaardag

…mijn vader die ons altijd uitzwaait wanneer we weg gaan

…met zijn drieën heel hard en heel vals meezingen in de auto

…Samen ontbijten op zondag

 

Liefde zit in kleine dingen, en er zijn veel van die kleine dingen aanwezig dit weekend!

Zusje

Ik heb twee zussen, dit logje gaat over mijn jongste zus(je)
Mijn zus en ik schelen 4,5 jaar, nu is dat weinig, maar ooit was dat veel.
Ik kan me (in tegenstelling tot mijn andere zus) de geboorte van mijn zus nog herinneren, nou ja, het wachten op nieuws samen met mijn opa en oma en mijn andere zusje. Het binnenkomen van mijn vader, en de manier waarop hij geëmotioneerd vertelde dat wij een zusje hadden, en dat alles goed was, en de enorme knuffel die wij daarna kregen. De thuiskomst van mijn moeder en zusje, het uitdelen van beschuit met muisjes op school, en het geven van de fles. De komst van mijn zusje was zo belangrijk in mijn kinderleventje dat ik me nog veel herinner.
Schijn ik bij mijn andere zusje (waar maar twee jaar tussenzit) last te hebben gehad van jalousie, bij mijn jongste zusje ontpopte ik me als tweede moedertje. Begrijp me niet verkeerd, de band tussen mijn moeder en haar is heel goed, maar ik was, en ben nummer twee in de lijn om te bellen bij ziek/zeer en moeilijke vragen.
Toen mijn zusje vanaf de peuterklas bij ons op school kwam, ging ik in mijn pauze stiekem (wij mochten daar niet komen) even gluren of het allemaal goed ging. Later toen we gezamelijke pauzes hadden kwam ze bij mij klagen wanneer ze ruzie had met andere kinderen, en ik bemoeide mij daar dan ook mee.
Op kinderkamp toen ze ’s avonds niet kon slapen riep ze om mij (ik sliep op een andere zaal) En toen ze heel naar was gevallen duwde ze de begeleiding weg, en wilde ze mij.
In haar pubertijd was ik praatpaal over puberonzekerheden, en klankbord wat betreft haar relatie met onze ouders. Dat laatste ben ik trouwens bij tijd en wijlen nog steeds.
Toen ik ouder werd en een proces doormaakte van grenzen aangeven, meer mijzelf durven zijn, en wat meer aan mijzelf te gaan denken, heeft het aardig gedonderd tussen ons. Enerzijds was zij het gewend in van alles een beroep op mij te doen, iets waar ik nu niet altijd meer gehoor aan gaf, anderzijds wilde zij niet meer als het kleine zusje gezien worden.
Intussen hebben we daar een mooi evenwicht in gevonden (bevochten), zij vraagt mij nog steeds om mijn raad in verschillende zaken, maar ik tegenwoordig ook de hare.
Zij is onderwijzeres, en ik vraag regelmatig haar mening over dochter en school perikelen. Verder is het ook niet zo dat ik in familiezaken altijd meer het voortouw moet nemen, zij neemt nu ook initiatieven en laat mij merken dat ze me waardeert.

En nu, nu is ze morgen precies negen maanden zwanger van haar eerste kindje, hoe gelijkwaardig onze relatie ook geworden is, het blijft toch: MIJN KLEINE ZUSJE WORDT MOEDER, dit is groot, en mooi, en misschien ook wel het laatste sprongetje naar totale gelijkwaardigheid in onze relatie. Ik zou haar willen voorbereidden op alles, de bevalling, maar ook de veel grotere verandering dan ze zich nu kan voorstellen, die het krijgen van een kind met zich meebrengt. Dat kan natuurlijk niet, ze zal het zelf moeten doen, moeten ervaren, en ik voel dat ze dat gaat kunnen. Ze is de afgelopen maanden veranderd, volwassener, zachter, en minder op zichzelf gericht geworden. Het is zo bijzonder om dit proces zich te zien voltrekken in je kleine zusje! Ze is er klaar voor, het moederschap! Ik zie met ontzettend veel spanning uit naar de bevalling en het geboren worden van haar zoontje, mijn neefje.
Van mij mag hij komen!

Hoe een rustige middag uitliep op een kinderfeestje..

Na een periode van iets teveel werken (lang leve de roosteraar) Had ik dan nu een iets rustigere week. Behalve huiswerk, en huishouden wilde ik natuurlijk ook wat tijd met mijn dochter spenderen. Zij en ik hebben elkaar gemist!
Vandaag was er een heerlijke woensdagmiddag te spenderen met zijn tweetjes. F vroeg al een tijdje om cakejes te bakken, dus dat gingen we maar eens doen.
Om half 1 op het schoolplein kwamen F en vriendje Y op mij afrennen “mag Y komen om cakejes te bakken”, gezellig!
Tussen het cakejes bakken en versieren werd er even buitengespeeld, en kwamen ze weer binnen met vriendje M. M deelde mij mede dat hij even naar zijn oma ging om te zeggen dat hij bij ons cakejes ging versieren, eeeh gezellig!
Toen we het glazuur aan het maken waren ging de bel, F deed open en daar stond vriendinnetje N, “ha N kom je cakejes versieren?” riep ze meteen. En zo gebeurde het dat ik ineens quality time had met 4 kinderen.
Na het versieren en natuurlijk opeten hebben ze nog heerlijk met zijn allen buitengespeeld, kon ik het slagveld even opruimen!
Ach ja, het liep niet helemaal als ik het in mijn hoofd had gehad, maar het was wel erg gezellig! vriendje Y. vertrouwde later aan mijn man toe dat hij vond dat het vanmiddag wel een feestje leek, en dat vond ik nou ook!

Een paar voorbeeldjes:

zere duimen maar best trots

Mijn moeder gaf mij voor sinterklaas een zelfgebreidde sjaal, die mij intrigeerde, zou ik dat niet zelf kunnen? Tegen mijn eigen verwachting in kon ik dat, en bleek het vrij makkelijk te zijn, dit is het resultaat:

Toen ik bij mijn moeder een breiboek zag met babybreisels waarvan een aantal speciaal voor beginners, twijfelde ik wekenlang of ik iets voor mijn neefjeopkomst zou maken. Toen we een weekendje weg waren met moeder en zussen, nam mijn moeder oefenwol en pennen mee. Ik ging aan de slag, maar wat kostte het een moeite! Wat wil je ook, mijn breiverleden bestaat uit een hondje wat ik op de lagere school met rechte lapjes in elkaar knutselde! Aan het eind van de avond werd het allemaal wat regelmatiger, en ik wist recht en averecht uit elkaar te houden.
De week erop kocht ik wol, en ging aan de slag, het ging met bloed zweet en tranen,en spierpijn in mijn duimen maar ik ben best trots op het (toch nog wat onregelmatige) resultaat.
Mijn zus is over 1,5 week uitgerekend, dus het mocht ook wel af!

Woensdagmiddaglunch

Woordeloze woensdag

Orde van de dag

Okeeee, na zo’n heftige log, met zulke prettige reacties, vind ik het altijd weer moeilijk om een nieuwe log te schrijven. Over tot de orde van de dag zeg maar..

Nou de orde van deze dag is dat ik nu al voor de zevende dag op rij aan het werk ben, en dat ik nu ik even een rustig moment heb, besloten heb dat ik geen puf meer heb in papierwerk/verslaglegging etc. maar dat ik eens even een logje schrijf.
Over een paar uurtjes ben ik vrij, en ga dan even lekker op de bank hangen met mijn gezinnetje. F. huilde vannochtend dat ik bij haar moest blijven, en ik was zelf ook niet blij! Lang leve de roosteraar, die zo goed diensten over de maand kan verdelen! Morgen ben ik 1 hele dag vrij en dan mag ik er weer 4, toptoptop! Ik schijn haar maar niet wijs te kunnen maken dat mijn vaste aanvraag geen vrije dag is maar een schooldag pfffft.
Nou goed, met dat lekkere lentezonnetje is het allemaal beter vol te houden.

Over Lente gesproken, we zijn begonnen met het binnen zaaien van het een en ander, om het binnenkort buiten in een grote bak te zetten, andere dingen zaaien we in de loop van de maanden zo in de bak, en we kopen wat plantjes, we hopen tomaten, komkommer, courchette uien, knoflook, radijsjes, aardbeien, verschillende kruiden, verschillende plukslasooren, en verschillende bloemen te zien groeien/bloeien, en proeven.(nou ja, de bloemen gaan we dus niet proeven)
Vorig jaar zijn we zo’n beetje begonnen in potten, en mijn man heeft nu van wat planken/balkjes en worteldoek een grote bak gemaakt, die we in vakjes delen. De aardbeitjes gaan in hangbakken aan de schutting, en de kruiden ook, dat is al een aantal jaar zo trouwens. Het is een beetje een hype geloof ik, je hoort overal over “de makkelijke moestuin” en “square feet” tuinnieren, zoiets doen wij ook, maar dan eigenwijs op geheel eigen wijze. Niet omdat het een hype is, maar omdat het leuk is om onze dochter te leren dat niet alles uit de fabriek/supermarkt komt (en we zijn gaandeweg ook zelf best enthousiast geworden)
Gedurende dit jaar zal ik wel eens wat foto’s plaatsen, als het tenminste wat wordt.

Over de andere hype waar ik aan meedoe, en zere duimen aan over hield zal ik binnenkort eens schrijven, als ik wat verder ben, en wanneer ik er foto’s van heb.

kinderwens

Al eens eerder logde ik zijdelings dat het feit dat we na onze dochter geen kinderen hebben gekregen/gaan krijgen nooit onze bedoeling is geweest.
Ik heb altijd de droom van een gezin met drie kinderen gehad, mijn man had het altijd over twee. Natuurlijk denk je er wel eens aan dat het wel eens niet zou kunnen lukken, maar dan dacht ik meer aan geen kinderen, nooit is het idee van één kind in me opgekomen.
Toen ik zwanger was van F kreeg ik last van bekkeninstabiliteit, die na de geboorte maar langzaam overging, ook kreeg ik een postnatale depressie en had F heel veel krampjes en ontpopte zich in een heuse huilbaby (al dan niet in wisselwerking met mijn gesteldheid).
De periode na de geboorte van onze dochter werd er één van worsteling, pijn, slapeloosheid en (hoe kan het uitblijven)huwelijksproblemen. Voor ons alledrie was dit een hele nare periode, waarin de zon maar heel langzaam weer begon te schijnen. Gevochten hebben we om er weer bovenop te komen, soms met de moed der wanhoop, 3 stappen vooruit, weer twee terug, dat werk..
Na ongeveer 1,5 jaar gingen we een weekend weg met zijn drieën, dit was een zonovergoten paasweekend, en om de één of andere reden moest ik hardop lachen, iets wat ik, realiseerde ik me op dat moment, al 1,5 jaar niet had gedaan! Mijn lach, de aanstekelijke lach waar ik in familie en vriendenkring om bekend stond was terug in mijn leven, en is vanaf dat moment nooit meer lang weggeweest!
Om al deze redenen durven we het niet meer, nog een kindje krijgen, we zijn bang voor de pijn, de depressie, en willen onszelf onze dochter, en een eventuele nieuw kindje dit niet aan doen, met ook nog het risico dat deze keer onze relatie het niet overleefd. We hebben ons ook wel op de hoogte gesteld van andere behandelingen, en vooral op het gebied van postnatale depressies zijn er wel ontwikkelingen, maar feit blijft gewoon dat we (en dan met name mijn man) het risico niet willen en daarom ook niet kunnen nemen.
Afgelopen jaren hebben in het teken gestaan van genieten van elkaar, het verwerken van het verlies van onze droom, en het stabiliseren van onze relatie en de personen in ons kleine gezin van drie.
Maar nu dan? Er blijft een lege plek in onze harten, ons huis, en ons gezin. Bij mij kwamen al snel de woorden adoptie en pleegzorg naar boven borrelen, mijn man kostte dit iets meer tijd. Hij was bang dat hij niet genoeg van een kind kan houden dat niet zijn biologische kind is. Door ervaringen, de (puber)dochter van vrienden die regelmatig bij ons haar heil kwam zoeken wanneer het thuis niet meer ging, de zoons van een (manloze)vriendin die hem soms opzoeken voor “mannendingen”, ons neefje en nichtje die hier regelmatig zijn, begint hem te dagen dat hij hoewel anders, toch ook iets kan voelen voor “andermans” kinderen.
Een paar maanden geleden begon ik voorzichtig over weekendpleegzorg tegen hem, maar dan pas over (nu nog) een jaar, wanneer mijn opleiding klaar is, want daar zit ook nog een uitgebreide cursus aan vast. Mijn man reageerde positief, en ik stelde voor om lente 2011 eens te gaan kijken op een voorlichtingsavond, van de pleegzorg instelling alhier. In voorbereiding hierop heb ik wat informatie gezocht en wat websites naar mijn man gemaild, waar ik weinig reactie op kreeg. De laatste week was hij in gedachten, ik laat hem dan meestal maar een beetje, hij komt vanzelf wel, als ik hem maar de ruimte geef. Dus van de week op een avond raakten we in gesprek, en wat schertst mijn verbazing: “Waarom zouden we eigenlijk alleen voor de weekenden gaan met een pleegkind?”vraagt hij me. Nou goed om een lang verhaal kort te maken, we gaan volgende week naar een voorlichtingsbijeenkomst, en wanneer het dan allemaal gaat zoals we het nu in ons hoofd hebben, dan gaan we begin volgend jaar de cursus doen, en dan kunnen we gaan wachten op een “match” voor langdurige pleegzorg.
In de loop van dit jaar kunnen we dan mooi nog een aantal practische zaken regelen, zoals een vliering bouwen, kamers intern verhuizen etc.
En zo vlug als het hier staat is het allemaal niet hoor, we zijn goed geïnformeerd, en hebben er ook uitgebreid met onze dochter en vrienden en familiekring over gesproken, natuurlijk zijn er altijd nog wat onzekere factoren, en zoals ik op het www heb gelezen gaat het bij pleegzorg zelden zoals gepland, dus we zullen het allemaal wel zien! Het zal geen makkie worden maar zolang ik geen depressie heb, kunnen we samen een heleboel aan! (en de kans op een niet hormonale depressie is niet groter of kleiner als bij ieder ander)